Święty Efrem z Nisibi „Syryjczyk”.
Diakon i Doktor Kościoła, urodził się w Nisibi w północnej Mezopotamii na początku IV wieku, prawdopodobnie w 306 r. Jego ojciec był pogańskim kapłanem i nie zgadzał się z formacją chrześcijańską, którą jego matka chciała mu przekazać.
W wieku 18 lat przyjął chrzest i żył z własnej pracy w Edessie (dziś w Turcji), jako pracownik publicznej toalety. Kiedy Nisibi wpadł w ręce Persów, Efrém, który był już diakonem, osiadł na stałe w Edessie w 365 r. Gdzie prowadził szkołę. Tam zmarł 9 czerwca 373 r.
Papież Benedykt XV – w 1920 r. ogłosił go doktorem Kościoła.
Tradycja mówi nam o jego wyrzeczeniu. Nie znał greki i prawdopodobnie dlatego w jego twórczości literackiej nie znajdziemy tego współczesnego jemu wpływu teologicznego, charakteryzującego się kontrowersjami trynitarnymi.
Jest autentycznym przekaźnikiem starożytnej doktryny chrześcijańskiej. Środkami jakich używał Efrém do rozpowszechniania prawdy chrześcijańskiej są głównie poezja, dla której słusznie nazwano go „sitarą (lub harfą) Ducha Świętego”.
Diakon z Nisibi skomponował wiersze, aby dostosować je do śpiewu liturgicznego. Efrém wykorzystał poezję jako doskonałe medium duszpasterskie.
opr. dk. Krzysztof Kaput