Diakon Elpicjusz (łac. Elpicius) – wspominany jest wraz ze swoim wujem, biskupem Elpidiuszem z Atelli oraz ojcem (lub stryjem), kapłanem Cyonem (Cjonem/Cjone) – to wczesnochrześcijański duchowny z V wieku, związany z antycznym, dziś już nieistniejącym miastem Atella w rejonie Kampanii (Włochy). Amoniusz, również wymieniany w dawnych spisach liturgicznych z tego regionu, tradycyjnie dopełnia grupę tamtejszych wczesnych wyznawców i świętych.
Hagiografia Elpiciusza opiera się na starożytnym dokumencie Vita S. Elpidii oraz lokalnej tradycji Kampanii. Wynika z nich, że Elpiciusz wychowywał się i służył w środowisku wybitnie kościelnym. Jak wspomniano – był rodzonym siostrzeńcem lub bratankiem św. Elpidiusza, znamienitego biskupa Atelli oraz synem (lub bliskim krewnym) św. Cyona, który pełnił w Atelli funkcję prezbitera (kapłana). Według części przekazów historycznych, rodzina ta mogła pierwotnie pochodzić z Afryki Północnej i przybyć do Italii jako uchodźcy uciekający przed falami krwawych prześladowań ortodoksyjnych chrześcijan, jakie w V wieku rozpętali w tamtejszych diecezjach arianie pod wodzą Wandalów.
Elpiciusz przyjął święcenia diakonatu (w tamtych czasach określany w tekstach mianem lewity) i stał się najbliższym pomocnikiem liturgicznym oraz administratorem u boku swojego wuja, biskupa Elpidiusza. Działał w Atelli – ważnym rzymskim mieście położonym między Neapolem a Kapuą (dzisiejsze ruiny znajdują się na terenie gmin Sant’Arpino i Orta di Atella). Wspólnie z wujem i ojcem prowadzili tam głęboką ewangelizację, a hagiografia przypisuje całej trójce liczne cuda, uzdrowienia chorych oraz dar wypędzania złych duchów. Elpiciusz, jako diakon, odpowiadał bezpośrednio za dzieła miłosierdzia i opiekę nad ubogimi w czasach, gdy region cierpiał z powodu najazdów barbarzyńców. Zmarł w opinii świętości w połowie V wieku, niedługo po śmierci biskupa Elpidiusza (którego odejście datuje się na 24 maja ok. 452–459 roku).
Ciało diakona Elpiciusza spoczęło pierwotnie obok biskupa Elpidiusza i kapłana Cyona w katedrze w Atelli. Gdy miasto zostało splądrowane, a z czasem całkowicie opuszczone z powodu najazdów Longobardów i Saracenów, relikwie trzech świętych zaczęto ukrywać. W IX wieku lub na początku XI wieku ich ciała zostały uroczyście przeniesione w bezpieczne miejsce – do Katedry św. Mateusza w Salerno. W marcu 1081 roku arcybiskup Alfanus I umieścił je pod ołtarzem Świętych Wyznawców w krypcie katedry, co potwierdza zachowana do dziś marmurowa inskrypcja, na której widnieje imię diakona Elpiciusza. W 1958 roku arcybiskup Salerno, Demetrio Moscato, przeprowadził oficjalną, kanoniczną ekshumację i rozpoznanie relikwii – badania potwierdziły obecność szczątków biskupa Elpidiusza, prezbitera Cyona oraz diakona Elpiciusza.
Wspomnienie liturgiczne diakona Elpiciusza i jego towarzyszy przypada w martyrologiach na 24 maja.