Błogosławiony Jan z Neapolu to mało znany w powszechnej hagiografii franciszkański diakon i męczennik, którego wspomnienie liturgiczne przypada na 12 lipca.
Urodził się w Neapolu (Włochy). Wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych (franciszkanów) i przyjął święcenia diakonatu. Podjął trudną pracę misyjną na Bliskim Wschodzie (teren dzisiejszej Syrii i Palestyny), aby głosić Ewangelię muzułmanom.
Według średniowiecznych kronik franciszkańskich (m.in. Chronica XXIV Generalium), brat Jan głosił naukę chrześcijańską bezpośrednio przed lokalnym władcą (władcą Gazy). Podjął odważną próbę nawrócenia muzułmańskiego władcy na wiarę chrześcijańską. Rozwścieczony monarcha nakazał uwięzić zakonnika. Za odmowę wyrzeczenia się Chrystusa, Jan został skazany na okrutną śmierć – rozcięto go piłą na dwa kawałki (niektóre źródła podają ścięcie lub poćwiartowanie).
Dokładna data roczna jego śmierci różni się w zależności od rękopisów hagiograficznych i jest datowana na 1342 lub 1370 rok (często bywa też utożsamiany lub mylony w kronikach z bratem Guglielmo z Castellammare di Stabia, który zginął w podobny sposób w Gazie w 1364 roku).
Wspomnienie w martyrologiach franciszkańskich przypada na dzień 12 lipca. Czczony jest jako przykład bezkompromisowej odwagi misyjnej i wierności powołaniu aż do rozlania krwi.