Olimpia urodziła się ok. 365-366 r. w rodzinie cesarskich dostojników Konstantynopola (dziś Stambuł w Turcji) – córka rycerza Seleukosa i wnuczka Ablabiusza z rodziny konsularnej – w młodym wieku została żoną Nebrydiusza, prefekta miasta Konstantynopol. Oddała mu cały swój majątek, aby w mieście mogły powstać kościoły i klasztory.
Po dwudziestu miesiącach nieszczęśliwego małżeństwa z prefektem Nebrydiuszem owdowiała. Cesarz Teodozjusz Wielki postanowił ją wydać za swego krewnego. Jednak stanowczo odmówiła. Prowadziła życie pełne pobożności i wyrzeczenia. Studiowała Biblię, orientowała się w wielu zagadnieniach teologicznych. Patriarcha Nektariusz – biskup Konstantynopola (381-97) – mianował ją diakonisą. Cieszyła się wielką przyjaźnią św. Grzegorza z Nyssy oraz św. Jana Chryzostoma.
Obok głównego kościoła Konstantynopola zbudowała klasztor, do którego wycofało się z nią troje krewnych i duża liczba dziewcząt, by poświęcić się służbie Bogu. Kiedy św. Jan Chryzostom został biskupem Konstantynopola (398), pełnił funkcję duchowego przewodnika Olimpii i jej towarzyszek, a gdy wielu niegodnych zwróciło się do dobrotliwej diakonisy o wsparcie, doradzał jej, jak właściwie wykorzystać jej ogromny majątek w służbie ubogim. Olimpia całkowicie poddała się kierownictwu Chryzostoma i oddała do jego dyspozycji znaczne sumy na cele religijne i charytatywne. Nawet do najdalszych regionów cesarstwa rozszerzyła swoje dobrodziejstwa na kościoły i ubogich.
Kiedy Chryzostom został wygnany, Olimpia wspierała go na wszelkie możliwe sposoby i pozostała wierną uczennicą, odmawiając współpracy z jego nielegalnie wyznaczonym następcą. Chryzostom zachęcał ją i prowadził poprzez swoje listy, z których zachowało się do dziś siedemnaście; są one piękną pamiątką szlachetnego serca, duchowej córki wielkiego biskupa.
Ponieważ wstawiała się za przebywającym na wygnaniu biskupem Janem Chryzostomem, popadła w niełaskę cesarza. Skonfiskowano jej majątek oraz przymuszono do opuszczenia stolicy. Zmarła kilka miesięcy po Chryzostomie w Nikomedii (dziś Izmit w Turcji) 25 lipca 408 r.
Podczas zamieszek w Konstantynopolu w 532 roku klasztor św. Olimpii i przyległy kościół zostały zniszczone. Cesarz Justynian nakazał jego odbudowę, a przeorysza Sergia przeniosła tam szczątki fundatorki ze zrujnowanego kościoła św. Tomasza w Brokhthes, gdzie została pochowana. Zachowała się relacja o tym przeniesieniu dokonanym przez samą Sergię.
𝗠𝗼𝗱𝗹𝗶𝘁𝘄𝗮
Boże, Ty co roku dajesz nam radość ze wspomnienia świętej Olimpii, spraw, abyśmy ją naśladowali, prowadząc życie prawdziwie chrześcijańskie. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.
Z czasem posługa diakonis w Kościele zanikła.
opr. dk. Krzysztof Kaput