W 711 r. armia muzułmańska Tariq ibn-Ziyada najechała poprzez Gibraltar na chrześcijańską Hiszpanię Wizygotów. Po 8-letniej kampanii podporządkowali sobie cały prawie półwysep Iberyjski. Stolicą emiratu została Kordoba.
Obowiązywać zaczęło prawo szariatu, ingerując w każdy przejaw ludzkiego życia, od sposobów przyrządzania żywności do gustów noszonego ubioru. Jakiekolwiek wystąpienie przeciw prawdom islamu traktowane było jako bluźnierstwo i karane śmiercią.
Chrześcijanie traktowani byli jako 𝘥𝘩𝘪𝘮𝘮𝘪𝘴 (chronieni – arabska nazwa niemuzułmańskich mieszkańców krain pod panowaniem islamu), obarczeni dodatkowym podatkiem i w praktyce uznawani za obywateli drugiej kategorii. Początkowo mieli możliwość praktykowania swojej wiary, jednak w późniejszych latach stawało się to coraz trudniejsze.
W latach 850-859 stracono (głównie przez ścięcie) 49 chrześcijan – w większości zakonników – za różne akty, uznane przez władze muzułmańskie jako bluźniercze.
Wśród nich w 851 r. został ścięty Paweł z Kordoby (znany także jako Paweł od św. Zoïlusa) – diakon z Kordoby, zakonnik który należał do klasztoru św. Zoïlusa. Diakon Paweł z wielką energią oraz zaangażowaniem głosił kazania uwięzionym chrześcijanom.
Święty diakon Paweł został zaliczony do grupy męczenników znanych jako „Męczennicy z Kordoby”. Wspominany 20 czerwca.
opr. dk. Krzysztof Kaput