Subdiakon Rustyk wspominany jest w tzw. grupie męczenników afrykańskich. Główną postacią w tej grupy jest często Liberatus, lekarz (niekiedy identyfikowanym jako opat). Razem z nim zginęli Bonifacy – diakon, Serwus (Servus) – subdiakon (często mylony lub utożsamiany w spisach z Rustykusem), mnisi – Rogatus, Septymus i Maksymus (młody mnich/wychowanek klasztorny).
W tradycji hagiograficznej pojawia się również wątek Liberaty (żony Liberatusa) oraz ich dzieci. Kiedy Liberatus został uwięziony, namawiano jego żonę i dzieci, by odwiedli go od wiary. Zamiast tego, cała rodzina wzajemnie umacniała się w postanowieniu męczeństwa.
Zatem w grupie wymieniane są dzieci Liberatusa (często dwoje) oraz siedmioletni chłopiec (często utożsamiany z Maksymusem lub dodatkowym dzieckiem), który mimo młodego wieku wykazał się niezwykłym hartem ducha, odrzucając obietnice królewskie.
Pozostałe postacie tej grupy to Crescentius (Krescencjusz) – kapłan, który wspierał grupę duchowo oraz 12 małych dzieci (w niektórych przekazach wspomina się o szerszej grupie dzieci-sierot lub uczniów przy klasztorze, które zginęły razem z mnichami).
Męczennicy zostali poddani okrutnym torturom. Król Huneryk, będąc zwolennikiem arianizmu, dążył do zniszczenia katolicyzmu w Afryce Północnej. Grupa ta została aresztowana w Kartaginie (lub okolicach) za odmowę wyparcia się wiary w Trójcę Świętą i przejścia na arianizm. Próbowano ich spalić na starym statku wypełnionym suchym chrustem, jednak ogień dwukrotnie gasł w cudowny sposób. Ostatecznie, z rozkazu króla, zostali dobici uderzeniami wioseł w głowy na brzegu morza. Ponieśli śmierć w 484 roku.
W Martyrologium Rzymskim ich wspólne wspomnienie przypada najczęściej na 2 lipca (jako grupa siedmiu mnichów). Rustyk bywa wspominany 23 marca.