Święty Saturn (łac. Saturnus, fr. Saturne), archidiakon i opat – żył w V wieku w Auxerre (dzisiejsza Burgundia, Francja), które było wówczas jednym z najważniejszych ośrodków chrześcijaństwa w Galii. Jego życie było ściśle związane z dwoma filarami ówczesnego Kościoła: strukturą diecezjalną oraz rodzącym się monastycyzmem.
-
- Archidiakon: Początkowo Saturn pełnił funkcję archidiakona przy katedrze w Auxerre. W tamtym czasie archidiakon był najważniejszym urzędnikiem po biskupie, odpowiedzialnym za administrację diecezji, opiekę nad ubogimi oraz nadzór nad duchowieństwem. Prawdopodobnie posługiwał pod okiem wielkiego biskupa Germanusa z Auxerre (św. Germana) lub jego bezpośredniego następcy.
- Opat: Zgodnie z tradycją, Saturn został później mianowany opatem klasztoru Saint-Germain (św. Germana). Klasztor ten został założony przez samego biskupa Germanusa około 420 roku (pierwotnie jako kaplica i wspólnota przy grobach męczenników). Jako opat, Saturn stał się duchowym przewodnikiem jednej z najstarszych wspólnot mniszych w Galii, kładąc fundamenty pod przyszłą potęgę tego opactwa, które w późniejszych wiekach stało się słynnym ośrodkiem naukowym.
Śmierć i Dziedzictwo
Święty Saturn zmarł około 470 roku w Auxerre. Jego postać symbolizuje okres przejściowy, w którym rzymska Galia przekształcała się w państwo Franków, a Kościół przejmował rolę głównego strażnika kultury i porządku społecznego.
W diecezji Auxerre i we francuskiej tradycji hagiograficznej jest czczony jako wzór gorliwego administratora, który potrafił połączyć aktywną służbę w strukturach Kościoła (jako archidiakon) z kontemplacyjnym życiem zakonnym (jako opat).
Wspomnienie jego obchodzone jest 3 marca.
Ciekawostka: Opactwo Saint-Germain w Auxerre, którym kierował św. Saturn, istnieje do dziś (obecnie jako muzeum i kościół), a jego krypta z IX wieku jest jednym z najcenniejszych zabytków architektury karolińskiej we Francji.
Imię Saturn wywodzi się z języka łacińskiego (Saturnus) i nawiązuje do starorzymskiego boga zasiewów i rolnictwa – Saturna. W okresie wczesnochrześcijańskim imiona pochodzenia pogańskiego były wciąż powszechne wśród nawróconych rodów galo-rzymskich.