Święty Stefan z Benewentu to wczesnochrześcijański diakon, żyjący najprawdopodobniej w V wieku.
Służył jako diakon w Kościele w Benewencie (region Kampania, południowe Włochy). Źródła hagiograficzne umiejscawiają jego życie na V wiek, choć dokładne szczegóły jego narodzin i działalności duszpasterskiej nie przetrwały do naszych czasów ze względu na niszczycielskie najazdy z okresu wczesnego średniowiecza.
Postać św. Stefana jest znana głównie dzięki XII-wiecznym kronikom (m.in. zapiskom kronikarza Falcone z Benewentu). Dokumenty te szczegółowo opisują wydarzenia z 15 maja 1119 roku. Tego dnia ówczesny arcybiskup Benewentu uroczyście okazał wiernym i przeniósł odnalezione w mieście relikwie grupy wczesnochrześcijańskich świętych. Wśród zidentyfikowanych szczątków znajdowało się ciało diakona Stefana.
Jego relikwie zostały złożone i były otaczane wielką czcią w słynnym benewenckim kompleksie klasztornym Santa Sofia (wpisanym współcześnie na listę światowego dziedzictwa UNESCO), który stanowił serce życia religijnego i kulturalnego Longobardów w południowych Włoszech.
W oficjalnych spisach diakonów oraz lokalnych kalendarzach liturgicznych Kampanii, św. Stefan jest czczony 15 maja jako wyznawca i wzór wiernej służby Kościołowi. Jest to dzień lokalnego wspomnienia liturgicznego oraz rocznica odnalezienia relikwii.