Święty Tribimiusz (Tribimius) – diakon, męczennik – żył w III wieku w Perge, stolicy rzymskiej prowincji Pamfylia (dzisiejsza południowa Turcja). Jego śmierć datuje się na około 250 rok, co zbiega się z okresem krwawych prześladowań chrześcijan za panowania cesarza Decjusza.
Decjusz wydał edykt nakazujący wszystkim mieszkańcom Imperium złożenie ofiary bogom państwowym pod groźbą śmierci. Celem było zjednoczenie państwa, ale dla chrześcijan oznaczało to akt apostazji.
Męczeństwo
Zgodnie z tradycją, Tribimius był diakonem lokalnego kościoła. Został aresztowany wraz ze swoim towarzyszem, św. Nestorem, podczas fali represji wymierzonych w hierarchię kościelną.
-
- Proces: Przed namiestnikiem rzymskim Tribimius odmówił wyparcia się wiary i złożenia ofiary pogańskim bóstwom.
- Tortury: Przekazy hagiograficzne wspominają, że poddano go okrutnym torturom, które miały złamać jego opór. Mimo cierpień, diakon zachował niezłomność, co miało stać się świadectwem dla innych ukrywających się chrześcijan.
- Śmierć: Został stracony w Perge, najprawdopodobniej przez ścięcie mieczem lub w wyniku odniesionych ran podczas tortur, pieczętując swoją wiarę krwią.
Kult i Ikonografia
W martyrologiach Tribimius jest często wymieniany wspólnie ze św. Nestorem z Magydos (biskupem lub diakonem z tego samego regionu). Choć ich kult ma charakter lokalny, są oni ważnymi postaciami dla tradycji Kościoła Wschodniego, gdzie czci się ich jako odważnych świadków wiary w obliczu upadku cesarstwa.
Wspominany jest wraz ze św. Nestorem 2 marca.
Warto wiedzieć: Imię Tribimius jest rzadkie i w niektórych starożytnych manuskryptach może pojawiać się w formach obocznych (np. Tribiminus), jednak jego związek z Perge i rokiem 250 pozostaje stałym punktem odniesienia w hagiografii.