Ziad

☦️ Święty Diakon Ziad (Azat) i Towarzysze
Święty Ziad był jednym z najbliższych współpracowników Symeona Bar Sabba’e, Katolikosa (patriarchy) Seleucji-Ktezyfonu. Ich męczeństwo jest jednym z najkrwawszych i najważniejszych wydarzeń w historii Kościoła Wschodu (Syryjskiego).
📜 Tło historyczne: Wielkie Prześladowania w Persji
    • Czas: Około 341–344 roku n.e.
    • Władca: Król perski Szapur II z dynastii Sasanidów.
    • Powód: Szapur II postrzegał chrześcijan jako potencjalnych szpiegów sprzyjających chrześcijańskiemu Cesarstwu Rzymskiemu. Nakazał im oddawanie czci słońcu i ogniu oraz płacenie podwójnych podatków, na co wspólnota się nie zgodziła.
🩸 Męczeństwo w Wielki Piątek
Ziad (Azat) był częścią wielkiej grupy duchownych, którzy zostali aresztowani wraz z patriarchą Symeonem.
    • Grupa męczenników: Symeon Bar Sabba’e, 100 biskupów i księży oraz grupa diakonów, w tym Ziad.
    • Ofiara Ziada: Ziad (Azat) był wysokim urzędnikiem dworskim (eunuchem), który porzucił luksusy dla służby w Kościele jako diakon. Był ulubieńcem króla Szapura II, co czyniło jego odmowę wyparcia się Chrystusa jeszcze bardziej bolesną dla władcy.
    • Śmierć: Został ścięty mieczem tuż przed śmiercią patriarchy Symeona. Tradycja mówi, że wszyscy duchowni (w tym biskupi i księża) zostali zabici na oczach Symeona, który umacniał ich wiarę do ostatniej chwili, sam ginąc jako ostatni.
📅 Dzień Wspomnienia
W kalendarzach chrześcijańskich (szczególnie syryjskich i greckich):
    • Główna celebracja: Wielki Piątek (według tradycji historycznej).
    • Kalendarz stały: Często wspominany 14 kwietnia, 17 kwietnia lub w pierwszy piątek po Wielkanocy (w tradycji syryjsko-orientalnej).
✨ Tożsamość i imię (Ziad / Azat)
Warto zauważyć, że w różnych manuskryptach imiona te występują zamiennie:
    • Azat (Azades/Azathes): Imię to w języku perskim oznaczało osobę wolną lub szlachetnie urodzoną.
    • Ziad: Forma używana w tradycji arabskojęzycznych chrześcijan.
    • Rola: Podkreśla się, że był eunuchem królewskim, co w ówczesnej Persji oznaczało najwyższe zaufanie państwowe, które poświęcił dla Chrystusa.